Streven, 01/2005, Raf Debaene, Het conservatisme van de vernieuwers: kenniseconomie en onderwijs

De eenzijdige nadruk op het ‘leren leren’ dient in feite alleen maar het ideaal van onpersoonlijkheid en volgzaamheid, de economisch zo belangrijke flexibiliteit. Tegelijkertijd ondergraaft ze het beeld van een gemeenschappelijke wereld: als de kennis voortdurend verandert, is het onmogelijk dat ze beantwoordt aan een vaste realiteit, kan ze nooit waar zijn, is dus alles even waar of is er evenzeer niets waar en kiest ieder dan maar zijn eigen waarheid en werkelijkheid. En omdat er bijgevolg geen gemeenschappelijke wereld of werkelijkheid meer is, heeft men ook geen plaats of reden meer om elkaar te ontmoeten. Een essentiële voorwaarde voor een democratische politieke betrokkenheid wordt op die manier uitgehold.