Nieuwsbrief 2 – januari 2016

BLIKVANGER

In deze tweede nieuwsbrief vragen wij uw aandacht voor het essay van de Nederlandse hoogleraar geschiedenis Willem Otterspeer: Weg met de wetenschap. Een pleidooi voor de universiteit, Horzels bij De Bezige Bij, Amsterdam/Antwerpen, 2015.

De titel is enigszins misleidend en provocerend. Otterspeer heeft uiteraard niks tegen wetenschap; hij vindt wel dat het algemeen vormende karakter van de universiteit wordt ondergesneeuwd door specialisering en focus op meetbaar wetenschappelijk onderzoek. Hij pleit voor ‘een brede bachelor op basis van de humaniora(vakken) met onderwijs dat niet meer gerelateerd is aan onderzoek.’ Rik Torfs schreef een zeer lovende recensie over dit boekje in De Standaard der Letteren (11 december 2015)

OPROEP

Wat zijn uw ervaringen met stagestudenten uit de lerarenopleiding? Vindt u ook dat er op de evaluatieformulieren nog amper plaats is voor het beoordelen van vakbekwaamheid, voor de inhoud van de les? Dat 95% van de evaluatie gaat over attitudes en vaardigheden (klasmanagement, de leraar als lid van een team, het creëren van een positief klasklimaat, omgaan met diversiteit, met probleemleerlingen… etc.)? Als het zwaartepunt van de lerarenopleiding ligt op technieken en methodieken, dan dreigt de vakinhoud te worden gemarginaliseerd.

Graag zouden wij uw stem horen over dit thema. Stuur ons uw reacties, ervaringen, ergernissen, kritiek, voorstellen…  Misschien hebt u zelf recente ervaring met de lerarenopleiding? Legt die de juiste accenten? Wat schort eraan?

Een tweede thema dat wij graag willen aankaarten is ‘het werkboek’. De meeste methodes werken tegenwoordig met handboeken en daarbij horende werkboeken (die elk jaar nieuw dienen aangeschaft te worden. Als het werkboek in het handboek is opgenomen, moeten beide zelfs elk jaar opnieuw worden aangekocht; commercieel goed bekeken…). Werkboeken zijn gesneden brood voor de leraar. In principe hoef je zelf niks te weten: als je het werkboek volgt en netjes a.d.h.v. de sleutel laat invullen, kan iedereen lesgeven. Met bordboeken kan je zelfs de antwoorden gewoon projecteren. Dus een minimum aan voorbereiding en inspanning, nauwelijks achtergrondbagage vereist, en al helemaal geen persoonlijke visie. Een vaak gehoorde klacht is dat leerlingen geen notities meer leren nemen, dat zij geen uitgewerkte antwoorden meer kunnen formuleren op toetsen en proefwerken, dat zij niet meer leren schrijven.

Wij willen uw ervaringen met werkboeken bundelen en publiceren op onze website.

Waar liggen de mensen van het onderwijs wakker van? Meestal niet van de verschraling van de vakinhoud , maar wel van schrik voor de doorlichting. Worden leraren niet al te veel opgejut door allerhande absurde, bureaucratische eisen? Is dat voor velen niet het enige wat nog telt? Al te vaak horen we verhalen over een soort ‘doorlichtingspsychose’, die paniek zaait, die leidt tot onredelijke eisen van directies, die korpsen uiteenrijt en collega’s tegen elkaar opzet, de sfeer op school helemaal verpest, gedreven leraren compleet demotiveert. Blijft de doorlichting strikt binnen haar bevoegdheid en beoordeelt zij enkel de decretaal vastgelegde eindtermen of ook de didactische principes, die in de leerplannen staan? Vanuit Het oog van de meester plannen wij in de tweede week van januari een onderhoud met de hoofdinspecteur om dit soort ervaringen en grieven kenbaar te maken. Ook over dit onderwerp willen wij uw verhaal, uw ergernissen horen. Wij willen ze bundelen en aan de hoofdinspecteur voorleggen. Dus er is haast bij!

Stuur deze nieuwsbrief en de link door naar alle geïnteresseerden.